jueves, 23 de junio de 2011

TODOS OS FRAGMENTOS DO CREPÚSCULO


Françoise Gilot debuxada por Pablo Picasso

O escritor limítase a imitar un xesto sempre anterior.
ROLAND BARTHES

Todos os fragmentos do crepúsculo
ou o veo que transforma a cor da lámpada.
O retorno.
                  O inicio.
                                 O útero.
                                               O sabor da caverna.

Naquela época, igual que agora,
os homes pintaban mamuts ou a eles mesmos ataviados con aparellos de caza.
Logo, apareceu o busto de Nefertiti.
E, séculos máis tarde, o rostro de Françoise Gilot.

Mentimos, mentimos compulsivamente.
Entre o signo e a liña do horizonte,
a eterna delicia de non saberse.

Camiñamos de lombo sobre o deserto,
a súa infinita extensión.
Logo, virían as náuseas
e tivemos que permanecer inmóbiles por un intre.

De súpeto, todo comezou a dar voltas.
A locomotora rozou o cumio das espigas
e un grao saíu despedido polo impacto.

Comezou, deste xeito,
                                       a súa odisea a ninguna parte.

Natalia Alonso Ramos (2011)
Texto gañador do 1º premio na categoría de Poesía do II Certame Voces da Terra organizado polos Comités Abertos da Facultade de Filoloxía (USC).

viernes, 17 de junio de 2011

DESEXO




I
déixate levar pola nobre misión do desacougo

percibe o útero
coma se fose o agasallo máis breve
e máis lonxevo
canta todas as historias que nel se refuxian
canta as escamas dos peixes
ou os sucos que percorren as follas das árbores
cantas as marcas da vellez
canta a lisura da inocencia

II
(ela nunca comprendera a xenreira das ortigas
camiñaba cos pés espidos
sobre un xardín a bravo
e coidábase moito de non pisar a languideza das flores)

déixate levar pola nobre misión do desacougo

(ela descoñecía o sabor da caverna
o tacto humedecido polo réptil)

III
a auga en realidade
nunca logra saciar a sede

desexo é un baile que non cesa
desexo é un baile que se pode bailar sen música
desexo é un baile que se pode bailar sen bailar

movementos pendulares

unha mosca fende a hora da sesta
ao lonxe estoura o ladrido dun can

se lle dou a volta a este reloxo
a area volverá deslizarse polo seu interior

(déixate levar pola nobre misión do desacougo)

 Natalia Alonso Ramos (2011)
Poema gañador do 1º Primeiro Premio de Poesía do VIII Certame Literario Concello de Ames

miércoles, 1 de junio de 2011

A MULLER NA CUNCA DO LEITE E A CUNCA NO SUMIDOIRO



Eu quixera saber
a deriva exacta deste abafo.

Se a femia lánguida
se perderá polo sumidoiro,
xunto coa última pinga de leite.
Ou se a cunca esgarecida
na que descanso
conseguirá manterse a flote.

O cabelo adúbase
con esferas de xabón
e o pouso aínda conserva
as nádegas quentes.

Natalia Alonso Ramos (2010)