jueves, 23 de junio de 2011

TODOS OS FRAGMENTOS DO CREPÚSCULO


Françoise Gilot debuxada por Pablo Picasso

O escritor limítase a imitar un xesto sempre anterior.
ROLAND BARTHES

Todos os fragmentos do crepúsculo
ou o veo que transforma a cor da lámpada.
O retorno.
                  O inicio.
                                 O útero.
                                               O sabor da caverna.

Naquela época, igual que agora,
os homes pintaban mamuts ou a eles mesmos ataviados con aparellos de caza.
Logo, apareceu o busto de Nefertiti.
E, séculos máis tarde, o rostro de Françoise Gilot.

Mentimos, mentimos compulsivamente.
Entre o signo e a liña do horizonte,
a eterna delicia de non saberse.

Camiñamos de lombo sobre o deserto,
a súa infinita extensión.
Logo, virían as náuseas
e tivemos que permanecer inmóbiles por un intre.

De súpeto, todo comezou a dar voltas.
A locomotora rozou o cumio das espigas
e un grao saíu despedido polo impacto.

Comezou, deste xeito,
                                       a súa odisea a ninguna parte.

Natalia Alonso Ramos (2011)
Texto gañador do 1º premio na categoría de Poesía do II Certame Voces da Terra organizado polos Comités Abertos da Facultade de Filoloxía (USC).

viernes, 17 de junio de 2011

DESEXO




I
déixate levar pola nobre misión do desacougo

percibe o útero
coma se fose o agasallo máis breve
e máis lonxevo
canta todas as historias que nel se refuxian
canta as escamas dos peixes
ou os sucos que percorren as follas das árbores
cantas as marcas da vellez
canta a lisura da inocencia

II
(ela nunca comprendera a xenreira das ortigas
camiñaba cos pés espidos
sobre un xardín a bravo
e coidábase moito de non pisar a languideza das flores)

déixate levar pola nobre misión do desacougo

(ela descoñecía o sabor da caverna
o tacto humedecido polo réptil)

III
a auga en realidade
nunca logra saciar a sede

desexo é un baile que non cesa
desexo é un baile que se pode bailar sen música
desexo é un baile que se pode bailar sen bailar

movementos pendulares

unha mosca fende a hora da sesta
ao lonxe estoura o ladrido dun can

se lle dou a volta a este reloxo
a area volverá deslizarse polo seu interior

(déixate levar pola nobre misión do desacougo)

 Natalia Alonso Ramos (2011)
Poema gañador do 1º Primeiro Premio de Poesía do VIII Certame Literario Concello de Ames

miércoles, 1 de junio de 2011

A MULLER NA CUNCA DO LEITE E A CUNCA NO SUMIDOIRO



Eu quixera saber
a deriva exacta deste abafo.

Se a femia lánguida
se perderá polo sumidoiro,
xunto coa última pinga de leite.
Ou se a cunca esgarecida
na que descanso
conseguirá manterse a flote.

O cabelo adúbase
con esferas de xabón
e o pouso aínda conserva
as nádegas quentes.

Natalia Alonso Ramos (2010)

viernes, 27 de mayo de 2011

JULIO CORTÁZAR: TEMA PARA UN TAPIZ



El general tiene sólo ochenta hombres, y el enemigo cinco mil. En su tienda el general blasfema y llora. Entonces escribe una proclama inspirada que palomas mensajeras derraman sobre el campamento enemigo. Doscientos infantes se pasan al general. Sigue una escaramuza que el general gana fácilmente, y dos regimientos se pasan a su bando. Tres días después el enemigo tiene sólo ochenta hombres y el general cinco mil. Entonces el general escribe otra proclama, y setenta y nueve hombres se pasan a su bando. Sólo queda un enemigo, rodeado por el ejército del general que espera en silencio. Transcurre la noche y el enemigo no se ha pasado a su bando. El general blasfema y llora en su tienda. Al alba el enemigo desenvaina lentamente su espada y avanza hacia la tienda del general. Entra y lo mira. El ejército del general se desbanda. Sale el sol.

En Historias de Cronopios y de famas.

miércoles, 25 de mayo de 2011

DIÁLOGO



Cando Laura esperta, xa non sinte a Raúl na cama. Escoita ruídos na cociña, debe de estar almorzando. Mira o reloxo espertador que se atopa sobre a mesiña de noite: xa son as once; a noite anterior tardou demasiado en conciliar o sono, menos mal que hoxe é sábado. Érguese, arróupase coa bata de casa e baixa as escaleiras. Entra na cociña: efectivamente, Raúl xa está rematando o almorzo. Recíbea cun amplo sorriso.

Estase a acabar o azucre, afirma el antes de que a cunca lle cubra media face, ata o nariz.
Esquecinme de mercalo, resposta Laura mentres senta e agarra as tempas coa man.
Dóeche a cabeza?
Un pouquiño, creo que durmín demasiado.
Non te preocupes, saímos agora a dar un paseo e xa verás como che pasa.

Raúl pousa a cunca sobre o prato e estende o brazo dereito coa intención de que Laura lle corresponda dándolle a man.  

Raúl, creo que temos que falar.

Laura olla fixamente para o brazo de Raúl pero non saca as mans das tempas.

Que ocorre?
Creo… Creo que preciso tomarme uns días para pensar, para pensar en nosoutros.

As bágoas rózanlle os ollos e comeza a sentir presión no nariz.

Non te entendo, que queres dicir?
Teño dúbidas sobre a nosa relación, non sei se son realmente feliz contigo.
Como? Pero ti toleaches, que che pasa? Claro que somos felices, se no ano que levamos casados nin tan sequera discutimos.
Non me refiro a un problema de convivencia. Teño dúbidas sobre o que sinto por ti. Quérote moito e non quero facerche dano pero non sei se estou namorada.

Os dous fican en silencio durante uns segundos. Laura arrinca agora un pelexo do dedo anular dereito. Raúl semella unha estatua inmortalizada xusto antes de morrer en acto de guerra.

Isto ten que ver coas túas viaxes a Vigo, verdade?

Laura non contesta.

Demasiadas viaxes en tan poucas semanas e sempre chegabas triste. Dicías que estabas moi cansa.
Tés razón. Existe outra persoa, un compañeiro de traballo ao que había anos que non vía. Chamoume hai un mes, cando fun a aquela entrevista, a cita era con el. Pero non che mentín, era unha verdadeira entrevista de traballo. Quixo verme outras veces pero non pasou nada, só falamos.
Se só fose iso non quererías deixarme.
Non pasou nada ata hai unha semana. Dende entón non volvemos a vernos.

Raúl érguese da mesa e comeza a andar en círculo. Laura eleva o ton de voz

Díxenlle que estaba confusa e que debía pensar, tomar unha decisión. Eu non quero facerche dano.

Raúl abandona a cociña e sae da casa dando un forte golpe ao cerrar a porta. Nese preciso intre, ao sentilo cada vez máis lonxe, ao escoitar como arrinca o motor do coche, Laura comeza a sentirse subitamente namorada, coma se o amor fose un sentimento que só se experimenta na soidade, coma se só fose capaz de amar pantasmas, corpos intanxibles que non poden abrazala.

martes, 17 de mayo de 2011

LOIS PEREIRO


Lois Pereiro retratado por Vari Caramés

Tristemente convivo coa túa ausencia

sobrevivo á distancia que nos nega

mentres bordeo a fronteira entre dous mundos

sen decidir cal deles pode darme

a calma que me esixo para amarte

sen sufrir pola túa indeferencia

a miña retirada preventiva

dunha batalla que xa sei perdida

resolto a non entrar xamais en ti

pero non á tortura de evitarte.


Lois Pereiro (Día das Letras Galegas 2011)

sábado, 14 de mayo de 2011

DONOSTIA


Ao caer a noite, Donostia é capaz de cubrirme a pel, como se a cidade fose un verdadeiro anaco de tea. No monte Urgull, un dos puntos máis elevados dende o que se pode adquirir unha visión completa do lugar, observo a lenta metamorfose que se produce a través do solpor. A urbe convértese, entón, nun negro e sofisticado vestido de festa. As luces que alumean as rúas semellan, dende este cumio, abelorios que escintilan sobre un tecido mouro. Non hai nubes e xa non se sabe onde remata a cidade e onde comeza o ceo estrelado. O mar que baña a praia da Concha ben podería ser unha gasa abaneada polo vento.

Tomo a decisión de baixar, quero baixar. Preciso pisar a cidade, enfundarme no traxe de Donostia. Descendo o monte, camiño a carón do Cemiterio dos Ingleses e, cando me dou conta, xa cheguei ao meu lugar de destino. Aquí abaixo, Donostia xa non é un anaco de tea, máis ben todo o contrario, trátase dun corpo espido, con toda a beleza e vulgaridade que pode residir nunha anatomía. Algunhas rúas cheiran a mexos e alcohol, é noite de partido e a xente concéntrase nos bares para ver o Real Sociedade – Real Madrid mentres degustan os típicos pintxos. Escóitanse berros, semella que a Real acaba de marcar. Algunhas adolescentes ollan cara o interior da taberna, xa vestidas co uniforme de saír de marcha, agardan que  algún mozo lles chisque un ollo a elas e non tantos a Cristiano Ronaldo.
Peine del Viento de Chillida

Decido abandonar o balbordo e fuxo en dirección ao paseo marítimo que bordea a Concha, atópase case deserto. O aire que cospen as ondas, a friaxe, límpame, resulta unha experiencia purificadora. Dende logo o mar non é unha gasa, é moito máis que iso: o mar é un espazo lúgubre, abismal, un ventre aberto coas tripas colgándolle de fóra e o corazón latexando, un golpe de realidade. Atópome xa no Peite do Vento, a famosa escultura de Chillida. É esta unha obra de arte fea, oxidada pola auga, o paso do tempo e a chuvia. A súa fealdade resúltame moi fermosa, moi elocuente e sabia. Alégrome moito de que Donostia non sexa un vestido de festa.